از بی راهه می روم

چقدر دور شده ام از آن تصویر مسافر کوچ کرده
 از غبار آیینه تردید کرده ام به خودم ، به آسمان،  به زمین ،  به پروانه ها گلها؛ قاصدکها
چرا خاطر هیچ کدامشان از هجرت فصلها غصه دار نیست؟
بی سبب نیست که از آمرزش آسمان هم خبری نمی شود
 بر می گردم  از راهی که گفته بودی در رویای ستاره تعبیر می شود
 از بی راهه می روم...