باید عادت کنم

باید کم کم عادت بدم خودموبه دل کندن ازوطن و دل بسپارم به دیارغربت و بیگانگی
باید کم کم عادت بدم خودموبه دل کندن از خورشید همیشه درخشان و شبای زیبا و آسمون پرستاره ی کویرو عادت کنم به هوای مه آلود و دود گرفته وآسمون بی ستاره ی تهران که از هر جای اون نگاه کنی نمی تونی آسمونو زیبا ببینی و خورشیدُ درخشان
باید کم کم عادت بدم خودموبه دل کندن از سکوت و آرامش کویروعادت کنم به شنیدن صدای داد و بیداد و قیل و قال مردم و خودمو بسپارم به شلوغی تهران
باید کم کم عادت بدم خودمو به دل کندن ازنشستن کنار باغچه ی پرگل و ریحون وسایه ی چتردرختای حیاط و عادت کنم به تاریکی راه روهای آپارتمانهاو خونه های تنگ و تاریک و سرد و بی روح ِ تهران
باید کم کم عادت بدم خودموبه دل کندن از دوستی ها و همسایگی ها و سلام و احوالپرسی ها و خودمو بسپارم به تنهایی اتاق و غریبگی همسایه و انگشت شمار کردن دوستان
نمی دونم می تونم طاقت بیارم این همه رو یا نه . . .
شاید اگر . . .
اما . . .