حکمت وداع

کم‌کم تفاوت ظریف ِ میان نگه‌داشتن یک دست و زنجیر کردن یک روح را یاد خواهی گرفت
این ‌که عشق تکیه ‌کردن نیست و رفاقت اطمینان خاطر
و یاد می‌گیری که بوسه‌ها قرارداد نیستند و هدیه‌ها عهد و پیمان معنی نمی‌دهند
و شکست‌هایت را خواهی پذیرفت

سرت را بالا خواهی گرفت

با چشم‌های باز

با ظرافتی زنانه

و نه اندوهی کودکانه
و یاد می‌گیری که همه‌ی راه‌هایت را هم‌ امروز بسازی

که خاک فردا برای خیال‌ها مطمئن نیست

و آینده امکانی برای سقوط به میانه‌ی نزاع در خود دارد
کم کم یاد می‌گیری که حتی نور خورشید می‌سوزاند اگر زیاد آفتاب بگیری
بعد باغ خود را می‌کاری و روحت را زینت می‌دهی به جای این‌که منتظر کسی باشی تا برایت گل بیاورد
و یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی

که محکم هستی

که خیلی می‌ارزی

و می‌آموزی

و می آموزی
و با هر خداحافظی

یاد می‌گیری